[Royalty]

Alfred de Grote (848 of 849–899) was koning van Engeland (Wessex) van 871 tot 899. Hij was de vierde zoon van koning Ethelwulf en diens eerste vrouw Osburh, en de opvolger van zijn broer Ethelred I, nadat die was gesneuveld in de strijd tegen de Denen.

Bijzonderheden over zijn leven zijn bekend gebleven van het werk van de Welshman Asser, die als zijn biograaf kan worden gezien.

Alfred slaagde er voor korte tijd in vrede te sluiten met de Denen, maar na enkele jaren hervatten zij hun aanvallen. Alfred wist hen in 878 te verslaan, en sloot met Guthrum, de Deense leider, een verdrag (Treaty of Wedmore), en gaf hen een gebied in het noord-oosten van Engeland (Danelaw).

Alfred hervormde het leger en voerde diverse bestuurlijke en juridische vernieuwingen door die het land zeer ten goede kwamen, ook op economisch gebied. Hij deelde zijn grondgebied in in shires (graafschappen) die hij onder het toezicht plaatste van een earl. Hij benoemde ook 'sheriffs' die zijn gezag ter plaatse moesten controleren. De witangemot, een vergadering van de rijksgroten, besprak de staatszaken en moest uit de nakomelingen van Alfred een opvolger kiezen. Hij bevorderde het onderwijs, onder andere door het stichten van een invloedrijke hofschool. Ook op cultureel gebied was Alfred actief. Al deze kwaliteiten bijeen bezorgden hem de bijnaam de Grote.

Zelf werkte de koning ook als schrijver en vertaler. Hij was onder andere mede-vertaler van Cura pastoralis van paus Gregorius de Grote, De consolatione philosophiae van Boethius, Soliloquies en Confessiones van Augustinus en Historiae Adversus Paganos Libri Septem van Orosius. Ook stimuleerde hij een verkorte Engelstalige versie van Beda's Historia ecclesiastica en hij droeg bij aan de verspreiding van het grote historische werk de Anglo-Saxon Chronicle. Tevens een belangrijk werk van hem was zijn wetboek, dat als eerste in Europa in de volkstaal werd geschreven.

Alfred stierf op 26 oktober van (naar men nu aanneemt) het jaar 899. De oorzaak van zijn dood is onbekend. Hij werd opgevolgd door zijn zoon Edward de Oudere.

[Royalty]

Edward de Oudere (871-924) was koning van Engeland van 899 tot 924. Hij was de zoon van Alfred de Grote, die hij opvolgde na diens dood.

Zijn opvolging werd betwist door zijn neef Ethelwold, die zich had aangesloten bij de Denen in Northumbria en East Anglia. De dood van Ethelwold in 902 maakte een eind aan deze strijd.

Edward was een uitstekend miltair leider en wist het Deense gebied met geweld en geduld terug te brengen onder Engelse heerschappij. In 901 begon hij zijn strijd met de Denen (Vikingen) en versloeg in 906 een grote strijdmacht die Kent en Essex was binnengevallen. In 907 werd een vrede bereikt met de Denen in East Anglia en York. In 910 versloeg hij de Denen in het noorden en wist daamee heerser te worden over het grootste deel van Engeland.

Edward trouwde tweemaal en kreeg vele kinderen. Nadat zijn zoon en opvolger Ethelweard na een koningschap van slechts 16 dagen overleed, werd deze opgevolgd door de waarschijnlijk buitenechtelijke zoon van Edward Athelstan. Twee andere zoons, Edmond en Eldred, bestegen eveneens de troon.

Edward stierf in 924 en werd begraven in Winchester.

[Royalty]

Ethelweard (904-924) was in 924 koning van Engeland. Hij was de zoon van koning Edward de Oudere (871-924) en de jongere halfbroer van zijn opvolger Athelstan.

Edward de Oudere was de oudste zoon van Koning Alfred de Grote en Koningin Elswith. Toen Edward 22 was, schijnt hij getrouwd te zijn met Egwina. Dit huwelijk was echter onecht (niet door een priester ingewijd?) Samen kregen ze drie kinderen, waaronder Athelstan. Van Ethelweard is slechts weinig bekend. Hij was de eerste zoon uit het huwelijk van Koning Edward de Oudere met zijn tweede vrouw Koningin Aelflaed, dochter van "Ealdorman" Aethelhelm van Wiltshire. Dit huwelijk was wél erkend.

Toen Ethelweard's vader stierf op 17 juli 924, werd hij op de troon gezet door de mannen van Wessex. Het volk van Mercia wilde echter liever zijn oudere halfbroer Aethelstan als koning. Dit was omstreden door de dubieuze status van het eerste huwelijk van Edward. Het is mogelijk de bedoeling geweest dat het koninkrijk verdeeld zou worden tussen Ethelweard en Athelstan. Ethelweard overleed echter op jonge leeftijd in Oxford, slechts vijftien dagen na zijn kroning, onder mysterieuze omstandigheden. Ethelweard werd samen met zijn vader in Winchester begraven en Aethelstan werd Koning van geheel Engeland.

[Royalty]

Athelstan (ca. 895 – 939, Gloucester) was koning van Engeland van 924 tot 939. Hij was de onwettige zoon van Edward de Oudere. Er bestaat onzekerheid over wie zijn moeder was.

Athelstan wordt wel beschouwd als de eerste echte koning van Engeland. In ieder geval was hij de eerste die gekroond werd op de King's Stone in Kingston-upon-Thames in 925.

Hij behaalde grote overwinningen op zijn rivalen, waaronder de Denen, en breidde zijn gebied uit naar delen van Wales en Cornwall. Zijn grootste overwinning tegen een vijandig bondgenootschap van Schotten, Welshmen en Vikingen was in de Slag bij Brunanburh in 937.

Athelstan vaardigde wetten uit die het bestuur over zijn grote gebied versterkten. Hij vormde bondgenootschappen door vier van zijn halfzusters te laten trouwen met West-Europese heersers. Hij was ook een cultuurliefhebber en verzamelaar van kunstwerken en relieken. Veel daarvan gaf hij weg aan zijn volgelingen en aan kerken, om zich van hun steun te verzekeren. Ook steunde hij vele kloostergemeenschappen en vooral die in Malmesbury, waar zijn graf te vinden is.

Athelstan had geen kinderen en werd opgevolgd door zijn halfbroer Edmund I.

[Royalty]

Edmund I de Geweldige (921 - 946) was koning van Engeland van 939 tot 946. Hij was een zoon van Edward de Oudere en halfbroer van zijn voorganger Athelstan.

Edmond moest al snel na zijn aantreden het hoofd bieden aan militaire dreigingen. Koning Olaf I van Dublin veroverde Northumbria en viel de Midlands binnen. Na Olafs dood in 942 heroverde Edmund het gebied. Ook onderdrukte hij opstanden van de Denen in Mercia.

Edmond werd gedood tijdens een feest in zijn eigen verblijf door Leofa, een verbannen misdadiger, die bij het gevecht ook het leven liet. Hij werd opgevolgd door zijn broer Edred.

Ook zijn zoons Edwy en Edgar werden latere opvolgers.

[Royalty]

Edred (ca. 923 – 955) was koning van Engeland van 946 tot 955. Hij was een zoon van Edward de Oudere en opvolger van zijn broer Edmond I.

Net als zijn broers wist Edred overwinningen te behalen op de Vikingen. Hij was sterk religieus ingesteld en had een zwakke gezondheid, waardoor hij nauwelijks kon eten.

Edred stierf op 23 november 955 en werd begraven in Winchester. Zijn neef Edwy volgde hem op.

[Royalty]

Edwy (ook wel Edwig of Eadwig, bijgenaamd All-Fair, 941 - 959) was koning van Engeland van 955 tot 959.

Hij was de oudste zoon van Edmond I en diens vrouw Elgiva. Hij werd door de adel uitverkoren om zijn oom Edred op te volgen. In 956 werd hij op 13-jarige leeftijd in Kingston-on-Thames gekroond door Odo, de aartsbisschop van Canterbury.

In zijn korte regering kende hij veel conflicten, met zijn familie, met de kerk, door intriges aan het hof en door de opstandigheid van Northumbria en Mercia. Er ontwikkelde zich ook een vete met de kerk, onder het leiderschap van Dunstan en Odo.

Volgens de legende begon dat al op de dag van zijn inwijding, toen hij niet verscheen op een bijeenkomst van de edelen. Dunstan trof de jonge koning aan in een amoureuze situatie met een adellijke dame, ene Ethelgive, en weigerde met Dunstan mee te gaan. Deze sleepte hem echter mee. Toen hij besefte dat hij door dit gedrag in gevaar zou komen, vluchtte hij naar zijn klooster. Daartoe aangezet door Ethelgive plunderde Edwy het klooster. Dunstan wist te ontsnappen, maar keerde pas naar Engeland terug na de dood van de koning. Gesteund door aartsbisschop Odo kozen de heren van Mercia en Northumbria in 957 partij voor Edwy’s broer Edgar. Edwy werd verslagen in de Slag bij Gloucester, maar om een burgeroorlog te voorkomen kwam men tot een oplossing door het rijk te verdelen. Hierbij kreeg Edwy het zuidelijke deel (Wessex en Kent) en Edgar het noordelijke.

In de korte periode daarna gedroeg Edwy zich verstandiger en begunstigde hij de kerk. Hij stierf echter al voor zijn twintigste en werd begraven in de kathedraal van Winchester. Hij werd opgevolgd door zijn broer Edgar, die het rijk weer verenigde.

[Royalty]

Edgar (ca. 942 - 975) was koning van Engeland van 959 tot 975. Hij was de jongste zoon van koning Edmond I en diens vrouw Elgiva.

Hij verwierf de bijnaam ‘de Vreedzame’, maar was in feite sterker dan zijn broer en voorganger, koning Edwy. Met behulp van aartsbisschop Odo wist hij hem in 957 Northumbria en Mercia te ontnemen, wat leidde tot een verdeling van het rijk, maar ook een burgeroorlog voorkwam. Hij volgde zijn broer officieel op na diens dood in 959, waarmee de eenheid van het rijk werd hersteld.

Edgar was een daadkrachtige en bekwame koning, wiens heerschappij werd erkend door andere Britse heersers, ook die in Wales en Schotland. Hij begunstigde de kloosters en benoemde nieuwe bisschoppen. Hij verplichtte de regel van Benedictus in klooster en liet in de kathedraalkapittels de kanunniken vervangen door monniken. De later heiligverklaarde Dunstan werd aartsbisschop van Canterbury. Beweerd wordt wel dat Dunstan aanvankelijk weigerde om Edgar te kronen, vanwege diens levenswijze. De kroning vond uiteindelijk toch plaats in 973 in Bath. Deze door Dunstan ontworpen plechtigheid vormde de basis voor de daaropvolgende kroningsceremonies. Zijn vrouw Aelfthryth was de eerste gemalin die tot koningin van Engeland werd gekroond.

Edgar stierf in Winchester op 8 juli 975 en werd begaven in Gloucester. Hij werd opgevolgd door zijn zoon Edward.

[Royalty]

Edward de Martelaar (circa 962-18 maart 978/979) volgde in 975 zijn vader Edgar op als koning van Engeland, maar werd na een paar jaar al vermoord. Hij werd dus maar 16 of 17 jaar oud. Edward werd beschouwd als een goed christen en werd in 1001 heiligverklaard.

Zijn koningschap werd betwist door een groep mensen onder leiding van zijn stiefmoeder koningin Elfrida. Zij wilde dat haar zoon en Edwards halfbroer Ethelred II koning zou worden. Edward had echter meer steun, ook van St.-Dunstan en de Witan (koninklijk adviesorgaan van hooggeplaatsen uit de samenleving). Een paar jaar later bezocht hij Elfrida en Ethelred in Corfle Castle. Elfrida bood hem een glas mede aan en terwijl hij dit dronk werd hij in de rug gestoken. Ethelred was pas tien jaar oud en was dus niet rechtstreeks bij de moord betrokken.

In 1001 werd hij heilig verklaard. Zijn feestdag is op 18 maart.Men haalde zijn stoffelijk overschot uit zijn graf en plaatste het in een reliekschrijn in Shaftesbury Abbey. Onder koning Hendrik VIII (16e eeuw) werden veel kloosters gesloten en heilige plaatsen verwoest, maar Edwards overblijfselen werden verborgen. In 1931 vond ene Mr. Wilson-Claridge de relikwieën bij een archeologische opgraving. De osteoloog Dr. T.E.A. Stowell bevestigde dat het inderdaad om Edward de Martelaar ging. Wilson-Claridge schonk de relikwieën aan de Russisch Orthodoxe kerk buiten Rusland. Deze plaatste ze in een kerk in Brookwood Cemetery in Woking (Surrey). De kerk heet nu St. Edward the Martyr Orthodox Church.

[Royalty]

Ethelred II (Oud-Engels: Æþelred) (968-1016) was van 978 tot 1013 en van 1014 tot 1016 koning van Engeland.

Volgens de geschiedschrijver Willem van Malmesbury ontlastte Ethelred zich als baby in het doopvont. Naar aanleiding hiervan voorspelde St.-Dunstan dat de Engelse monarchie onder Ethelreds bewind zou worden omvergeworpen.

Ethelred kwam op tienjarige leeftijd op de troon als opvolger van zijn overleden vader Edgar en zijn daarna vermoorde halfbroer Edward de Martelaar. In het Engels is zijn bijnaam the Unready, wat in dit geval zonder raad betekent. Het is tevens een woordgrapje op zijn naam, die goed geadviseerd betekent.

Ethelred had minstens zestien kinderen uit twee huwelijken. Zijn tweede vrouw was Emma van Normandië. Emma's achterneef Willem de Veroveraar voerde deze familieband later aan als basis voor zijn aanspraak op de troon.

Koning Ethelred probeerde de Vikingen af te kopen met betalingen die men kent als Danegeld. Hij had weinig keus want zijn generaals waren niet te vertrouwen.

Op 13 november 1002, de dag van St.-Bricius (St. Brice's Day), beval Ethelred alle in Engeland wonende Denen uit te roeien. In reactie hierop begon koning Sven Vorkbaard van Denemarken met zijn pogingen Engeland te veroveren. Dit lukte hem in 1013 en Ethelred vluchtte naar zijn zwager Robert van Normandië. In 1014 echter verjoegen de Engelsen Svens opvolger Knoet de Grote en herstelden Ethelreds macht.

In april 1016 stierf hij in Londen, alwaar hij ook werd begraven. Hij werd opgevolgd door zijn zoon Edmond II.

[Royalty]

Edmund II Ironside van Engeland (circa 990-30 november 1016) was de zoon van koning Ethelred II.

Hij werd na Ethelreds dood in 1016 door de inwoners van Londen tot koning van Engeland verkozen, maar zijn rivaal Knoet de Grote genoot in de rest van het land meer steun.

Edmond werd uiteindelijk verslagen door de Denen en Knoet stond hem toe het koninkrijk Wessex te behouden. Als één van de koningen zou sterven dan zou de ander de macht over geheel Engeland krijgen.

Kort na deze overeenkomst stierf Edmond. Het verhaal gaat dat hij op de wc werd neergestoken. Hij werd begraven in Glastonbury. Knoet de Grote volgde hem zoals afgesproken op.

[Royalty]

Sven I (circa 965 – 3 februari 1014) (bijnaam Vorkbaard of Gaffelbaard; ook Svend, Svein of Swein genoemd) volgde in 986 zijn vader Harald Blauwtand op als koning van Denemarken.

Nadat hij na een korte Zweedse invasie het roer weer in handen had, greep hij in 1000 de macht in een deel van Noorwegen.

Na een hele reeks aanvallen op Engeland wist Sven, toen in december 1013 koning Ethelred II naar Normandië vluchtte, uiteindelijk de macht in handen te krijgen.

Na Engeland vijf weken geregeerd te hebben stierf hij in Gainsborough (Lincolnshire). Hij werd opgevolgd als koning van Denemarken door zijn oudste zoon Harald II en als koning van Engeland door zijn andere zoon Knoet de Grote.

[Royalty]

Knoet II de Grote (Deens Knud den Store, Engels Canute the Great, Noors Knut den Mektige) (994/995-1035) was koning van Engeland, Denemarken en Noorwegen en gouverneur van Sleeswijk en Pommeren. Hij zou ook bij de Vikingen van Jomsburg hebben gehoord, een Vikingfort in Pommeren aan de Oostzee. Of Jombsburg werkelijk heeft bestaan is niet zeker. Knoet was de zoon van Sven Vorkbaard en Gunhilda, een dochter van Mieszko I van Polen.

Hij hielp zijn vader bij een succesvolle invasie van Engeland in augustus 1013 en werd na diens dood in februari 1014 door de Deense vloot tot koning uitgeroepen. Toen in april de Engelse adel de verslagen koning Ethelred II weer op de troon zette, keerde Knoet echter terug naar Denemarken.

In augustus 1015 viel Knoet Engeland weer binnen en voerde een aantal onbesliste slagen tegen koning Ethelred en (vanaf april 1016) tegen diens zoon Edmund II. In oktober 1016 versloeg Knoet de Engelsen verpletterend bij Ashingdon in Essex. Knoet en Edmond kwamen overeen dat het koninkrijk verdeeld zou worden, maar in november stierf Edmond. Knoet bleef als enige heerser over.

In 1017 verdeelde hij, net zoals in Denemarken, Engeland in vier grote graafschappen: Wessex, Mercia, East Anglia en Northumbria. In 1018 voelde Knoet zich veilig genoeg om zijn vloot terug te sturen naar Denemarken.

Om zich te verbinden met de oude Engelse monarchie en zichzelf te beschermen tegen aanvallen van Normandië (waar Ethelred en diens zoon Edward de Belijder naar toe waren gevlucht) trouwde hij met Emma, weduwe van Ethelred II en dochter van Richard zonder Vrees, hertog van Normandië. Aangezien Normandië christelijk was bekeerde Knoet zich officieel tot het christendom. Zijn moeder was al christelijk opgevoed, maar zijn vader Sven was zijn hele leven heiden gebleven. Met Emma kreeg Knoet zijn zoon en opvolger Hardeknoet (later Knoet III). Hiermee passeerde hij zijn oudste zoon Harold die hij bij zijn eerste vrouw Aegifu van Northampton had.

In 1018 of 1019 volgde Knoet zijn oudere broer Harald II op als koning van Denemarken en in 1028 veroverde hij vanuit Engeland Noorwegen. De Noren rebelleerden echter en zetten de oude dynastie onder Magnus I weer op de troon.

Koenraad II van het Heilige Roomse Rijk was met Knoet bevriend en liet zijn zoon Hendrik trouwen met Knoets dochter Cunigunde of Gunhilda. De keizer maakte Knoet ook gouverneur van de marken Sleeswijk en Pommeren.

Knoet wordt over het algemeen beschouwd als een wijs en succesvol koning, maar dit beeld kan gekleurd zijn door zijn goede behandeling van de kerk (de meeste geschiedschrijvers waren monniken).

Een bekend verhaal over Knoet is de legende van hoe hij de golven beval zich terug te trekken. Hij zou doodmoe zijn geweest van het eeuwige gevlei van zijn hofhouding. Toen tegen Knoet werd beweerd dat zelfs de zee hem zou gehoorzamen, toonde hij aan dit dat niet waar was door het te proberen. Hij wilde bewijzen dat zelfs de macht van een koning grenzen heeft.

Dit is één versie van het verhaal. De andere versie is dat Knoet zo hoogmoedig was dat hij werkelijk dacht dat hij de natuurelementen beheerste. De mislukte poging de golven te doen terugwijken zette hem stevig op zijn nummer.

Knoet stierf op 12 november 1035 in Shaftesbury (Dorset) en werd begraven in Winchester. Hij werd opgevolgd door zijn zoon Hardeknoet, die regeerde als Knoet III. Zijn andere zoon Harald I kwam aan de macht in Engeland, maar na diens dood in 1040 werd Hardeknoet koning van beide rijken.

[Royalty]

Harold I Hazenvoet (ca. 1016 – 16 maart 1040) was koning van Engeland van 1037 tot 1040. Hij was de zoon van koning Knoet van Denemarken en Engeland, en diens concubine Aelgifu. Zijn bijnaam Hazenvoet kreeg hij wegens zijn snelheid en vaardigheid bij de jacht.

Nadat hij als onwettige zoon van Knoet zichzelf tot koning van Engeland had uitgeroepen, zette zijn halfbroer Hardeknoet een expeditie op touw om zijn recht op de troon op te eisen. maar voor hij arriveerde overleed Harold I. Zijn lijk werd op last van de tot koning gekroonde Hardeknoet opgegraven, postuum onthoofd, en in een moeras geworpen.

[Royalty]

Hardeknoet (Engels Harthacanute; Deens Hardeknud; ook wel Hardicanute of Hardecanute; 1018/1019 – 1042), was koning van Engeland van 1040 tot 1042 en als Knoet III koning van Denemarken van 1035 tot 1042.

Hij was de enige zoon van Knoet de Grote en Emma van Normandië. In 1035 volgde hij zijn vader op als koning van Denemarken (1035-1042) en hij was ook de wettige erfgenaam van de Engelse troon, maar kon die op dat moment niet opeisen. Zijn onwettige halfbroer Harold deed dat wel en werd in 1037 uitgeroepen tot koning Harold I (Hazenvoet).

Hardeknoet zette een expeditie op touw om zijn recht op te eisen. Zijn broer Harold stierf echter voor hij aankwam. Hierop werd Hardeknoet op 18 juli 1040 in de kathedraal van Canterbury tot koning uitgeroepen. Hij liet het lijk van zijn broer opgraven, onthoofden, en in een moeras werpen.

Zijn periode was kort en weinig succesvol, mede omdat hij zware belastingen oplegde. Hij was niet getrouwd en had geen kinderen. Hij nodigde Edward de Belijder, een andere zoon van Emma die zij had bij Ethelred, uit de macht te delen en zijn opvolger te worden. Hij overleed in 1042 aan de gevolgen van een drankgelag en werd begraven in Winchester. Edward volgde hem op, waarmee voor korte tijd de macht van de Saksische vorsten werd hersteld.

[Royalty]

Edward de Belijder (Edward the Confessor) (Islip, Oxfordshire ca. 1004 -januari 1066) was de voorlaatste Saksische koning van Engeland. Hij regeerde van 8 juni 1042 tot 4 januari 1066.

Hij verbleef geruime tijd in ballingschap in Normandië en dit zou er toe leiden dat na zijn kortstondige opvolger, Harold II, Engeland voor lange tijd door Normandische vorsten geregeerd zou worden.

Toen zijn vader Ethelred II in 1013 de wijk moest nemen voor de Denen, bracht zijn moeder de koninklijke familie naar Normandië, zij was namelijk de zuster van hertog Richard van Normandië. Na de dood van haar echtgenoot, trouwde zij echter met de Deense koning Knoet, die nu ook koning van Engeland was.

In de kwarteeuw dat Edward in Normandië verbleef legde hij er vele contacten. Hij trachtte in 1036 tevergeefs op de Engelse troon te komen. Hij verloor daarbij zijn broer Alfred en moest opnieuw naar Normandië vluchten. In 1041 werd hij uitgenodigd om mede-regent te worden samen met Hardeknoet, zijn halfbroer. Op 8 juni 1042 volgde hij zijn kinderloze halfbroer op en zo kwam de troon weer in Angelsaksische handen. Edward werd 3 april 1043 gekroond in de Kathedraal van Winchester.

Op 23 januari 1045 trouwde hij met Edith van Wessex, hoewel hij -om religieuze redenen- nooit met haar het echtelijk bed wenste te delen. Zowel de Saksische als de Deense edelen aan zijn hof waren niet erg te spreken over de Normandische vrienden die hij naar Engeland haalde. Er ontstond wrevel die vooral door zijn schoonvader, de graaf van Wessex, Godwin, onder woorden gebracht werd. Godwin werd in 1051 zelfs verbannen, maar keerde een jaar later gewapenderhand terug om zijn titel terug te eisen. Hij stierf in 1053 en werd begraven in Westminster Abbey, maar zijn zoon Harold wist nog meer land en macht te vergaren en bij de dood van de kinderloze Edward in januari 1066 eiste hij de troon op. Hij verklaarde dat Edward hem dat op zijn sterfbed beloofd had. Hertog Willem van Normandië beweerde echter dat ook hem de kroon beloofd was en viel in het najaar met 7000 man Engeland binnen om Harold van de troon te stoten.
Als heilige wordt hij op 5 januari gevierd. Hij is patroonheilige van Engeland en van de Engelse koningen.

[Royalty]

Harold II of Harold Godwinson (1020 - 1066) was de laatste Saksische koning van Engeland (6 januari - 14 oktober 1066). Hij was de zoon van Godwin, graaf van Wessex, en diens tweede vrouw Gytha, de zuster van koning Sweyn I van Denemarken en Engeland. Godwin had onder het koningschap van Edward de Belijder in feite het gezag over Engeland. Harold erfde de positie van zijn vader.

In 1045 werd hij graaf van East Anglia. In 1051 vergezelde hij zijn vader in diens ballingschap en hielp hem een jaar later zijn positie te herstellen. Toen Godwin in 1053 stierf volgde Harold hem op als graaf van Wessex (een gebied dat destijds een derde van Engeland besloeg). Hiermee werd hij na de koning de machtigste man in het land.

In 1058 werd hij ook graaf van Hereford en werd hij, evenals zijn vader, leider van de oppositie tegen de toenemende Normandische invloed onder het herstelde Saksische koningschap van Edward de Belijder, die meer dan 25 jaar in ballingschap in Normandië had geleefd.

Rond 1064 trouwde hij met Edith, de dochter van de graaf van Mercia en de voormalige echtgenote van de door hem bestreden Welshe leider Gruffydd ap Llywelyn. Zij kregen twee zoons, Harold en Ulf, van wie verder weinig bekend is.

Toen Edward op 5 januari 1066 stierf, maakte Harold aanspraak op de troon, die hem door Edward op zijn sterfbed beloofd zou zijn. Een dag later werd hij gekroond.

Echter, de Normandische hertog Willem deed ook aanspraken op de troon gelden, die hem al in 1052 door Edward toegezegd zou zijn en ook nog eens door Harold zelf, toen hij in 1064 door een schipbreuk in handen was gevallen van Willem waarbij hij had moeten zweren diens rechten op de troon te erkennen.

Inmiddels was Harald III van Noorwegen (Harald Hardrada) Engeland in september 1066 binnengevallen in Yorkshire en versloeg daar de graven Edwin van Mercia en Morcar van Northumbria in de Slag bij Fulford (nabij York). Vijf dagen later sloeg Harold's leger genadeloos terug in de Slag van Stamford Bridge.

Harold trok vervolgens met zijn leger naar het zuiden om de strijd op te vatten tegen Willem, die op 28 september met 7000 man was geland in Sussex. De legers troffen elkaar op 14 oktober in de Slag bij Hastings. Tijdens hevige gevechten werd Harold gedood.

Hiermee eindigde het tijdperk van de Saksische koningen en begon het leiderschap van de Normandiërs onder koning Willem I.

[Royalty]

Willem de Veroveraar (circa 1027 - 9 september 1087) was van 1035 tot 1087 hertog Normandië en van 1066 tot 1087 als Willem I koning van Engeland. Tot 1066 werd hij Willem de Bastaard genoemd.

Leven
Willem was de buitenechtelijke zoon van Robert de Duivel en Herleva, dochter van een leerlooier genaamd Fulbert. Hij werd geboren in het Normandische Falaise, zo'n 30 km ten zuiden van Caen.

Robert "de Duivel" werd ervan verdacht aan de macht te zijn gekomen na zijn oudere broer te hebben vergiftigd. Robert was hertog van Normandië tot hij in 1035 op de terugweg van een pelgrimstocht naar Jeruzalem overleed.

Toen deze in 1035 overleed, volgde Willem zijn vader op als hertog van Normandië, wat gezien zijn buitenechtelijke afstamming erg ongebruikelijk was.

Na de gewonnen slag in Val-es-Dunes, in 1047 in de nabijheid van Caen, verkrijgt Willem het respect van de Normandische adel. Hij eist zijn rechten op het hertogdom op en maakt van Caen, tot dan een kleine nederzetting, een strategisch belangrijke plaats dat daarmee een van de voornaamste residentiesteden van zijn hertogdom wordt.

Als kind overleefde Willem diverse aanslagen op zijn leven en hij groeide op tot een krachtpatser met de voor die tijd reusachtige lichaamslengte van 1 meter 75.

Uit zijn huwelijk met Mathilda van Vlaanderen, dochter van Robrecht I van Vlaanderen, rond 1051, werden vier zonen (onder wie Robert Curthose, Willem Rufus en Hendrik Beauclerc) en vermoedelijk zes dochters geboren, om. de H. Adela.

Willem overleed op 9 september 1087 in het klooster van St. Gervais bij Rouen als gevolg van verwondingen die hij opliep toen hij tijdens het beleg van Mantes van zijn paard viel. Hij ligt begraven op de begraafplaats van St. Steven's in Caen.


Politiek
Periode tot 1066
Na Roberts dood in 1035 traden eerst regenten op voor de jonge hertog, gedurende welke tijd er vele anderen hun macht probeerden te vergroten. Middels een veldslag bij Caen in 1047 slaagde Willem erin om een opstand van edelen te onderdrukken. Hierbij werd hij geholpen door zijn meerdere, koning Hendrik I van Frankrijk. In de loop der jaren lukte het de meedogenloze Willem door zijn militaire genie, diplomatie en uithuwelijking om zijn macht te vergroten en feitelijk onafhankelijk te worden van Hendrik.

Willem was in de verte familie van Edward de Belijder, koning van Engeland tot zijn overlijden in 1066. De kinderloze Edward zou rond 1051 Willem de Engelse troon beloofd hebben, maar het is twijfelachtig of dit echt gebeurd is. Bovendien was de troonopvolging in Engeland in die tijd niet erfelijk. Edwards zwager, de Engelse magnaat Harold Godwinson, zou rond 1064 na schipbreuk te hebben geleden op de Normandische kust in gevangenschap gezworen hebben Willems claim te ondersteunen, maar werd zelf in 1066 gekozen tot opvolger van Edward.

De reden dat Willem, die als erg hebzuchtig gold, er zo op gebrand was om de controle over Engeland te krijgen, was het feit dat het land in die tijd een hoge beschaving en grote rijkdom kende. De verschijning van de komeet van Halley in april 1066 zag hij als een goed voorteken. Vanwege slecht weer landde Willem pas op 28 september 1066 onbedreigd bij Pevensey op de Engelse kust, waarna hij op 14 oktober in de slag bij Hastings koning Harold versloeg, zijn belangrijkste wapenfeit. In Willems voordeel was dat Harold niet lang daarvoor, in de slag bij Stamford Bridge op 25 september, al een inval van Harald van Noorwegen had moeten afslaan.

Op 25 december werd Willem tot koning gekroond. Zijn verovering is het onderwerp van het beroemde Tapijt van Bayeux.

Periode na 1066
Willem had moeite om Engeland onder controle te krijgen en te houden en moest meerdere malen met harde hand opstanden onderdrukken. Hij nam de bezittingen van rebellerende Engelsen in beslag en gaf delen hiervan in leen aan zijn op buit beluste Normandische ridders, hiermee het leenstelsel in Engeland introducerend. Onder de tot dan toe relatief vrije Engelsen leidde dit tot grote onvrede en haat jegens de Normandische invallers.

In het opstandige noorden richtte Willem rond 1070 grote verwoestingen aan die langdurige hongersnoden veroorzaakten. Van buitenaf werd Willems rijk bedreigd door Frankrijk, Noorwegen, Denemarken en Schotland. Onder Willem werden zo'n tachtig kastelen gebouwd, waarvan de Tower in Londen het bekendste is.

Om de economische problemen die het gevolg waren van zijn politiek te bestrijden, gaf Willem opdracht tot het maken van het beroemde Domesday Book, een gedetailleerde administratie van onder meer eigendomsrechten en veestapels.

De Normandiërs drukten ook qua recht, cultuur en architectuur een sterk stempel op Engeland.

Na Willems dood in 1087 werd Willems zoon Willem Rufus koning van Engeland en zijn eerder tegen hem rebellerende zoon Robert Curthose hertog van Normandië.

[Royalty]

Willem II (bijgenaamd Rufus, vanwege zijn rode gezicht, ca.1060 - 2 augustus, 1100) was koning van Engeland van 1087 - 1100. Hij was de derde zoon van Willem I de Veroveraar.

Levensloop
Na de dood van Willem de Veroveraar in 1087 werden diens belangrijkste bezittingen onder zijn twee oudste zoons verdeeld. Rufus was op dat moment de op-één-na-oudste omdat zijn broer Richard enige tijd eerder was omgekomen tijdens een jachtpartij in de New Forest. Zijn oudere broer Robert erfde het hertogdom Normandië terwijl Willem Rufus het minder belangrijke gebied Engeland kreeg toebedeeld. (Onder Engeland werd destijds een veel kleiner gebied verstaan dan tegenwoordig.)

De verdeling van het land van Willem I in twee delen aan beide zijden van Het Kanaal leidde tot een dilemma voor die edelen die land bezaten in beide gebieden. Aangezien Willem en Robert elkaars rivalen waren vreesden zij (een deel van) hun bezittingen te verliezen door loyaal te zijn aan de een of aan de ander. Zij zagen als oplossing de twee gebieden te verenigen onder een leider. Onder leiding van Odo, de machtige bisschop van Bayeux, ontstond een opstand tegen Willem en ten gunste van Robert. Met steun van de Engelsen wist Willem echter de opstand te bezweren en zijn leiderschap onbetwistbaar te maken.

Willem II maakte zich niet populairder bij de lokale adel door stevige belastingen te heffen. Bovendien keerde hij zich openlijk af van de christelijke kerk door zich kerkelijke bezittingen toe te eigenen en zich ook anderszins immoreel te gedragen. In zijn tijd ontstond er een langdurige vete over de verhouding tussen kerk en staat. Deze Investituurstrijd bracht hem in ernstig conflict met de aartsbisschop van Canterbury, Anselmus, die hij dwong in ballingschap te gaan.

Hij voerde oorlog tegen Wales en Schotland. Toen zijn broer Robert in 1096 op kruistocht ging, verpachtte deze het graafschap Normandië aan Willem die vervolgens de verloren gegane gebieden Maine en Vexin terugveroverde.

Willem was een flamboyant figuur. Hij is nooit getrouwd geweest en had ook geen onwettige kinderen. Men neemt nu algemeen aan dat hij homoseksueel was. Het dagelijks leven aan zijn hof wordt in de kronieken beschreven als losbandig en vol geparfumeerde mannen.

In 1100 werd hij tijdens een jachtpartij in de New Forest dodelijk getroffen door een pijl. In de Engelse geschiedenis is 'jachtongeval' vaak een eufemisme voor 'politieke afrekening', vandaar dat er sinds Rufus' dood veel is gespeculeerd over kwade opzet. Zijn jongere broer Hendrik, die hem opvolgde als koning Hendrik I, wordt in zulke verhalen meestal beschouwd als het brein achter het plan. De timing van Willems dood kwam Hendrik inderdaad goed uit. Robert Curthouse, de rechtmatige erfgenaam van de troon, kon na jarenlange afwezigheid ieder moment terugkeren.

Op het ter herinnering aan Good King Rufus opgerichte gedenkteken Rufus Stone staat Sir Walter Tyrell vermeld als degene die het fatale schot loste.

Willem II is begraven in de Kathedraal van Winchester

[Royalty]

Hendrik I (bijgenaamd Beauclerc, ca. 1068 - 1 december 1135) was koning van Engeland van 1100 tot 1135. Hij was de jongste zoon van Willem I (de Veroveraar) en de opvolger van zijn broer Willem II (Rufus). Zijn eigen bijnaam had hij te danken aan zijn goede opleiding en zijn brede interesse. Waarschijnlijk was hij ook de eerste koning uit het Normandische Huis die vloeiend Engels sprak.

Levensloop
Na de dood van Willem de Veroveraar had Willem II Engeland geërfd, zijn broer Robert Normandië en Hendrik alleen de stad Avranches en het graafschap Coutances. Na de dood van Willem II veroverde Hendrik echter de Engelse troon op een moment dat zijn broer Robert op de terugweg was van de eerste kruistocht.

Zijn regering wordt gekenmerkt door de verbeteringen die hij aanbracht in het landsbestuur en in de rechtspraak. Zo richtte hij de exchequer op, een centrale financiële administratie en maakte hij gebruik van rondreizende rechters die de rechtspraak in zijn rijk verzorgden. Hij herenigde de gebieden van zijn vader, Engeland en Normandië, maakte een einde aan het conflict met de kerk dat zijn broer had veroorzaakt en wist de bestuurderen zover te krijgen dat zij na de dood van zijn enige zoon in 1120 zijn dochter Mathilde, echtgenote van de Duitse keizer Hendrik V, als opvolger wilden aanvaarden.

Op 11 november 1100 trouwde Hendrik met Edith (die om de Normandische baronnen tevreden te stellen haar naam veranderde in Mathilde) de dochter van koning Malcolm III van Schotland. Zij kregen vier kinderen, maar zijn zoon Willem Adelin overleefde hem niet. Mathilde stierf in 1118. In 1121 hertrouwde hij, maar dat huwelijk bleef kinderloos. Wel had hij vele onwettige kinderen, onder wie Robert, 1e graaf van Gloucester.

In 1101 deed zijn broer Robert via een inval een poging de kroon alsnog te bemachtigen. Met het Verdrag van Alton stemde Robert er in toe Hendrik als koning van Engeland te aanvaarden. Robert bleef echter ageren en daarom stuurde Hendrik in 1105 een invasiemacht naar Normandië om hier een eind aan te maken. In 1106 wist hij de overwinning te behalen. Zijn machtbasis in Normandië was echter niet stevig vanwege het optreden van Roberts zoon, Willem Clito.

Van 1109 tot 1113 en van 1116 tot 1120 voerde hij oorlog met Frankrijk.

Hendrik stierf in 1135 in Normandië - volgens tijdgenoten omdat hij te veel zeeprik had gegeten. Tegenwoordig neemt men aan dat een voedselvergiftiging de doodsoorzaak was. Hij werd begraven in Reading Abbey.

Ondanks het feit dat de baronnen hadden ingestemd met een opvolging door Hendriks dochter Mathilde waren er twee zaken die haar opvolging in de weg stonden: zij was een vrouw, en zij was hertrouwd met Geoffrey uit het vijandige Franse Huis Anjou. Hierop werd Hendriks neef Stefanus van Blois uitgenodigd naar Engeland te komen en de troon te aanvaarden.